"Διαφωνώ με ότι λες αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να τα λές"
Με γνώμονα την φράση του Voltaire, οι παρατηρήσεις μου για την καθημερινή επικαιρότητα των Χανίων και όχι μόνο,οι οποίες δημοσιεύονται στην εφημερίδα "Νέος Κήρυκας" παραδίδονται στην κρίση των αναγνωστών του διαδυκτίου.
Με αυτό το δεδομένο θεωρώ πως στην εκδήλωση του ΚΗΦΑΑΜΕΑ (φωτο) για την βράβευση των φορέων των Χανίων που βοήθησαν στην επίτευξη των σκοπών του κέντρου, το μεγάλο βραβείο θα έπρεπε να το δώσουν οι ίδιοι οι φορείς προς τις γυναίκες εκείνες, τις μητέρες εκείνες, που πάλεψαν, αγωνίστηκαν, ταλαιπωρήθηκαν, για να μπορέσει να λειτουργήσει το κέντρο.
Το ίδιο ισχύει και για τα άλλα αντίστοιχα κέντρα που έχουν δημιουργηθεί στα Χανιά και όχι μόνο προσφέρουν σημαντικότατο έργο, αλλά το κυριότερο, κατά την γνώμη μου, είναι πως προσφέρουν ελπίδα. Την ελπίδα σε όλους τους γονείς, πως δεν χάθηκε ο κόσμος επειδή μπορεί το παιδί τους να μην έχει τις ίδιες δεξιότητες με άλλα παιδιά. Και κυρίως την ελπίδα στα ίδια τα παιδιά και τους νέους, πως μπορούν να αναπτύξουν τις δεξιότητές τους, πως μπορούν να δημιουργήσουν.
Σε αυτόν τον τιτάνιο αγώνα, όλοι εκείνοι που – προς το παρόν – μπορούν να θεωρούνται τυχεροί, έχουν την δυνατότητα να βοηθήσουν έστω και στο ελάχιστο και με πολύ απλά πράγματα.
Άραγε ο οδηγός ενός οχήματος είναι πολύ δύσκολο να σκεφτεί για ένα δευτερόλεπτο, πριν παρκάρει σε χώρο στάθμευσης ατόμων με αναπηρία ή πάνω σε μια ράμπα πεζοδρομίου ή πάνω στο ίδιο το πεζοδρόμιο;
Είναι πολύ δύσκολο, όταν σε οποιονδήποτε δήμο γίνεται μια ανακατασκευή δρόμου ή πεζοδρομίων να μεριμνήσουν για την κατασκευή και ραμπών ή να φροντίσουν για να υπάρχει επαρκής χώρος στα πεζοδρόμια για τα καροτσάκια ;
Είναι πολύ δύσκολο οι καταστηματάρχες ή οι κάτοικοι να μην βγάζουν μεγάλα αντικείμενα που να καταλαμβάνουν ολόκληρο το πεζοδρόμιο;
Είναι πολύ δύσκολο, ακόμη και οι κατασκευαστές κτιρίων δημοσίων ή ιδιωτικών να προβλέψουν την τοποθέτηση ραμπών δίπλα στις σκάλες ή ανελκυστήρων που να χωρούν ένα καροτσάκι;
Νομίζω πως τίποτε από όλα αυτά δεν είναι δύσκολο. Αρκεί να υπάρξει αυτό που κάποτε υπήρχε και μας έκανε να διαφέρουμε από τα υπόλοιπα ζωντανά είδη του πλανήτη. Το ανθρώπινο ενδιαφέρον.
Ίσως το πλέον πολυδιαφημισμένο σημείο της πόλης των Χανίων και συνάμα το πλέον φωτογραφισμένο, να είναι…όχι το Ενετικό λιμάνι, όπως θα νομίζετε, αλλά η Δημοτική Αγορά των Χανίων.
Μια «βόλτα» στο διαδίκτυο θα σας πείσει , καθώς ούτε εγώ δεν μπορούσα να πιστέψω ότι η Δημοτική μας Αγορά θα ήταν τόσο σημαντική για τους επισκέπτες.
Δυστυχώς για πολλούς Χανιώτες η Δημοτική Αγορά αποτελεί μια τουριστική ατραξιόν ή έναν τόπο μόνο για όσους παλιούς παραδοσιακούς Χανιώτες έχουν απομείνει. Όμως φαίνεται πως δεν είναι έτσι.
Η Δημοτική Αγορά των Χανίων, δεν αποτελεί μόνο ένα «ζωντανό» μνημείο που έχει κηρυχθεί διατηρητέοαπό το 1980, αλλά αποτελεί και το σημείο αναφοράς , όχι μόνο για τους επισκέπτες, αλλά και για τους κατοίκους της πόλης και του Νομού γενικότερα. Επιπλέον αποτελεί και μια από τις δύο ή τρεις ανάλογες στεγασμένες Αγορές σταυροειδούς τύπου που υπάρχουν στα Βαλκάνια.
Όμως είναι και ένα θαυμαστό κτίριο, μόνο και μόνο, επειδή έχει καταφέρει – ως εκ θαύματος - να στέφεται όρθιο εδώ και 95 ολόκληρα χρόνια παρά του ότι κτίστηκε πάνω σε επιχωματώσεις και πάνω στα ερείπια ενός βενετσιάνικου επιπρομαχώνα.
Με αυτά τα δεδομένα τα 14 εκατομ ευρώ που χρειάζονται για την εκ βάθρων αποκατάσταση του μνημείου, όχι μόνο δεν είναι πολλά, αλλά ακόμη και εκείνοι που σκέφτονται μόνο ωφελιμιστικά, πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι από την αποκατάσταση του κτιρίου θα προκύψουν πολύ περισσότερα οφέλη ακόμη και οικονομικά.
Έτσι λοιπόν, από την στιγμή που αναφερόμαστε σε ένα έργο που αφορά σε διατηρητέο ιστορικό και πολιτιστικό μνημείο, το οποίο έχει μια μοναδικότητα στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης,λειτουργεί ως Δημοτική αγορά, αποτελεί κομβικό σημείο για τους τουρίστες, και βρίσκεται στα Χανιά, θεωρώ ότι στο θέμα της χρηματοδότησης του έργου αποκατάστασης και ανακαίνισης της Δημοτικής Αγοράς εμπλέκονται και έχουν την υποχρέωση να εντάξουν το έργο στα επιμέρους προγράμματά τους. Η Περιφέρεια Κρήτης. Το Υπουργείο Πολιτισμού. Το Υπουργείο Τουρισμού. Το Υπουργείο Ανάπτυξης. Το Υπουργείο Εσωτερικών και ίσως και το Υπουργείο ΠΕΧΩΔΕ λόγω του περιβάλλοντα χώρου, ενώ νομίζω ότι με κατάλληλες κινήσεις ίσως να μπορούσαν να βοηθήσουν και οι…Βρυξέλλες, λόγω της μοναδικότητας του μνημείου.
ØΝομίζω ότι από δύο – τρία εκατομ ευρώ να δώσει ο καθένας από τους παραπάνω, το έργο θα δημοπρατηθεί γρήγορα και θα έχει ολοκληρωθεί μέχρι την 4η Δεκεμβρίου 2013, όταν η Αγορά μας θα γίνεται 100 ετών.
Στα παραπάνω δεν δέχομαι σχόλια του στυλ «και μετά ξύπνησες». Το μόνο που μας έχει μείνει είναι η ελπίδα.
Ο κύριος που βλέπετε στην φωτογραφία ονομάζεται Κώστας Μίχαλος και είναι πρόεδρος του Εμποροβιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών. Αυτός ο κύριος είχε την φαεινή ιδέα να προτείνει στην κυβέρνηση την μείωση της εργάσιμης εβδομάδας σε 3 ή 4 ημέρες με ταυτόχρονη μείωση των μισθών των εργαζομένων. Και αυτό , έως ότου, λέει ο κύριος Μίχαλος, να ξεπεραστεί η οικονομική κρίση
Μόνο που μάλλον «χρωστάει της Μιχαλούς» , καθώς δεν εξήγησε στους επιχειρηματίες –μέλη του ΕΒΕΑ, πως θα ξεπεράσουν την οικονομική κρίση, όταν οι εργαζόμενοι – καταναλωτές δεν θα έχουν χρήματα για να αγοράσουν τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες που οι ίδιοι πουλάνε.
Και ενώ η συγκεκριμένη ανεκδιήγητη πρόταση συνάντησε τις αντιδράσεις όλων των συνδικαλιστικών φορέων, ευτυχώς, δεν «τσίμπησε» η κυβέρνηση και η Υπουργός Εργασίας διαχώρισε την θέση της τονίζοντας πως η κυβέρνηση δεν θα επιτρέψει στην κρίση να διαταράξει τις εργασιακές σχέσεις και υπογραμμίζοντας ότι η κυβέρνηση θα εμείνει στην πολιτική για πλήρη και ποιοτική απασχόληση.
Επίσης αποστάσεις από τον απερίγραπτο αυτό κύριο κράτησε και η Εθνική Συνομοσπονδία Εμπορικών Συλλόγων, ενώ την πρόταση απέρριψε ασυζητητί και η Γενική Συνομοσπονδία Επαγγελματοβιοτεχνών.
Όμως δεν του έφταναν του κ.Μίχαλου αυτά τα κατορθώματα, αλλά επιπλέον σε συνάντηση με την διοίκηση του ΙΚΑ, είχε το θράσος να ζητήσει να σταματήσουν οι έλεγχοι στις επιχειρήσεις κατά την περίοδο της κρίσης.
Μάλλον η επόμενη απαίτησή του θα είναι να σταθούμε όλοι σε μιαν πλατεία σκυμμένοι και με κατεβασμένα τα παντελόνια…
Και μια τελευταία σφήνα από τις εκδηλώσεις για την 95η επέτειο από την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Θεωρώ απόλυτα δικαιολογημένο τον Κάρολο Παπούλια, εάν κάποια στιγμή αναρωτήθηκε για το που βρίσκονται οι εκπρόσωποι των αρχών από την υπόλοιπη Κρήτη, πλην των Χανίων.
Και αυτό γιατί όλοι έλαμψαν δια της απουσίας τους. Και βέβαια το ότι ήταν εργάσιμη ημέρα, δεν αποτελεί δικαιολογία ούτε για τους Νομάρχες, ούτε για τους Δημάρχους τουλάχιστον των πρωτευουσών των Νομών.
Τελικά ή για όλους αυτούς η ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία, άρα προς τι οι εορτασμοί, ή θεωρούν πως η επέτειος αφορά στην ένωση των…Χανίων με την Ελλάδα.
Σε αυτό το ντουέτο τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Ο Ξενοφών Αρναντωνάκης αναφερόμενος στο θέμα με το αιολικό πάρκο , λέει στον Μανώλη Σταματάκη : «Καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα».
Το 1897 ο φανατικός όχλος των Οθωμανών που ζούσαν στην Κρήτη βλέποντας πως το παιχνίδι χάνεται , προχώρησαν στον πυρπολισμό των Χριστιανικών συνοικιών στις μεγάλες πόλεις του νησιού. Βέβαια αυτή η ενέργεια είχε σαν αποτέλεσμα την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης και στο εξωτερικό και την ενδυνάμωση του κινήματος συμπαράστασης προς τους Κρήτες που μάχοντο για την ελευθερία τους.
110 χρόνια μετά , κάποιοι άλλοι που διαφωνούν με τις απόψεις άλλων, εφαρμόζουν μιαν ανάλογη μέθοδο για να τρομοκρατήσουν. Τον βανδαλισμό στα κτίρια ή σε οτιδήποτε αποτελεί σύμβολο εκείνων με τα οποία διαφωνούν.
Και αναρωτιέμαι. Εάν καλυπτόμενοι από το σκοτάδι, οι συγκεκριμένοι θρασύδειλοι, θεωρούν δικαίωμά τους να πετούν μπουκάλια με μπογιές ή οτιδήποτε άλλο στο κτίριο του Ιστορικού Αρχείου Κρήτης, ή σε οποιοδήποτε άλλο κτίριο θέσουν ως στόχο.
Άραγε με τον ίδιο τρόπο και οι κατασταλτικές δυνάμεις του κράτους δεν αποκτούν το δικαίωμα να επιβάλλουν με τον δικό τους τρόπο εκείνο που το κράτος θεωρεί ως δίκαιο και σωστό;
Μήπως τελικά, αποτελεί απύθμενο θράσος να επικαλούνται κάποιοι ως δικαίωμά τους το να διαμαρτύρονται με όποιον τρόπο θεωρούν ως πρόσφορο για οτιδήποτε θέλουν και ταυτόχρονα να αρνούνται το ίδιο δικαίωμα σε εκείνους που έχουν αντίθετη από την δική τους άποψη;
Τελικά ποιος είναι χειρότερος; Ο κουκουλοφόρος πολίτης που – ασκώντας βία - πετά το μπουκάλι με την μπογιά ή την βόμβα μολότοφ σε ένα δημόσιο (άρα και δικό μου) κτίριο, ή ο αστυνομικός που – επίσης ασκώντας βία - τον εμποδίζει;
Και για να προλάβω οργισμένες αντιδράσεις ας το θέσω και διαφορετικά. Μεταξύ της κρατικής ή της ατομικής (επαναστατικής ή κινηματικής) καταστολής των δικαιωμάτων που έχω ως πολίτης, δεν διαλέγω καμία από τις δύο, αλλά καταδικάζω και τις δυο.
Και με την ευκαιρία , μια μικρή αναφορά και στα όσα έγιναν το διήμερο της παραμονής στα Χανιά του Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια σε σχέση με τους μετανάστες απεργούς πείνας.
Όπως φάνηκε, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Το βράδυ της Κυριακής και στην εκδήλωση του ιδρύματος Ελ. Βενιζέλος όχι μόνο δεν διαμαρτυρήθηκε για τα συνθήματα που φώναζε ομάδα – υποτίθεται – σε συμπαράσταση των μεταναστών, αλλά μετά την επιστροφή του στο ξενοδοχείο συναντήθηκε και με εκπροσώπους των μεταναστών.
Και οι γνωστοί επαναστατικοί (φοιτητικοί) πυρήνες πως ανταποκρίθηκαν σε αυτή την ενέργεια του Κ.Παπούλια; Με το να συνεχίσουν το ίδιο βιολί και την Δευτέρα στην διάρκεια των εκδηλώσεων στον Φιρκά.
Όμως , προκαλώντας την αγανάκτηση όλων εκείνων που παρευρίσκοντο στην εκδήλωση το μόνο βέβαιο είναι πως μπορεί να ικανοποίησαν το “κινηματικό εγώ” τους , αλλά σίγουρα δεν προσέφεραν τίποτε το θετικό στους μετανάστες.
Και αυτό γιατί όταν ακόμη και πολιτικοί (έστω και της αστικής τάξης) αναγνωρίζουν το δίκαιο των αιτημάτων αυτών των ανθρώπων και όταν οι μετανάστες έχουν καταφέρει, με την στάση τους, να κερδίσουν την συμπάθεια και την κατανόηση της κοινής γνώμης (έστω και της συντηρητικής), δεν μπορεί κάποια καλόπαιδα, στο όνομα της “κινηματικής γυμναστικής” να αντιστρέφουν το θετικό κλίμα που είχε δημιουργηθεί τις προηγούμενες ημέρες.
Οι μετανάστες απεργοί πείνας σε αυτή την κρίσιμη στιγμή για την ίδια την ζωή τους, χρειάζονται την συμπαράσταση ολόκληρης της Χανιώτικης και όχι μόνο, κοινωνίας. Ανεξαρτήτως ιδεολογίας, κόμματος και χρώματος. Μόνο όταν όλοι οι Χανιώτες μαζί, ενώσουν τις φωνές τους μαζί με τις φωνές των μεταναστών, μπορεί να ακουστεί κάτι στην Αθήνα.
Αυτό ας μην το ξεχνούν οι όψιμοι καιροσκόποι επαναστάτες, πότε για το ένα και πότε για το άλλο θέμα, απλά σε κίνηση να βρισκόμαστε.
Χθες σας έλεγα για την περιζήτητη Προεδρική “ροτόντα” και για το πώς σε ένα τραπέζι οκτώ ατόμων χώρεσαν 11-12.
Ιδού και η σχετική φωτογραφική απόδειξη, όπου οι καθισμένοι στην ροτόντα ανέτως αποτελούν μια πλήρη ποδοσφαιρική ομάδα με τους ταλαίπωρους σερβιτόρους να προσπαθούν να ανταποκριθούν άψογα στις υποχρεώσεις τους.
Εκείνο που μπορώ να σας διαβεβαιώσω είναι ότι σίγουρα κάθε δικαίωμα να καθίσουν είχαν (εκτός βεβαίως του Προέδρου της Δημοκρατίας) και οι Νομάρχης Χανίων, Δ/ντής του ιδρύματος Ελ.Βενιζέλος και ο Δήμαρχος Χανίων. Σίγουρα δεν είχε καμία θέση ο δήμαρχος Πάφου (!!!) που κάθεται μεταξύ του Στέλιου Νικηφοράκη και του Νίκου Παπαδάκη. Για τους υπόλοιπους , δυστυχώς οι γνώσεις μου περί πρωτοκόλλου χρειάζονται βοήθεια.
Ευτυχώς δηλαδή που οι δύο από τους τέσσερεις Βουλευτές είχαν αναχωρήσει για την Αθήνα λόγω εξεταστικής επιτροπής. Διαφορετικά μπορεί να έβαζαν σε άλλο τραπέζι τον…Πρόεδρο. Για την ιστορία να αναφέρω ότι ο Κάρολος Παπούλιας προτίμησε λευκό κρασί.
Την φωτογραφία της στήλης την αφιερώνω σε όλους τους άπιστους Θωμάδες στους οποίους όταν τους έλεγα πως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα σηκώσει την σημαία στον ιστό του Φιρκά μου απαντούσαν πως δεν είναι δυνατόν να ανεβεί ο Πρόεδρος σε αυτή την απαράδεκτη μεταλλική σκαλίτσ.
Και όμως ο Κάρολος Παπούλιας δεν δίστασε ούτε στιγμή, εκεί που πολλοί Χανιώτες θα αναρωτιόντουσαν. Τι θα γίνει έτσι και πέσει η σκάλα; Και με την ευκαιρία. Μήπως κάποια στιγμή και σίγουρα πριν την 100ή επέτειο της ένωσης, πρέπει η σκαλίτσα (του πλυσταριού της ταράτσας) να αντικατασταθεί με κάτι που να αρμόζει περισσότερο στο μνημείο;
Σε όλες τις εκδηλώσεις για την 95 επέτειο από την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, στις οποίες παρέστη ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας, οι χρόνοι όχι μόνο ήταν αυστηρά προκαθορισμένοι, αλλά τηρήθηκαν με απόλυτη συνέπεια.
Το αποτέλεσμα ήταν καταπληκτικό. Οι ομιλίες συνοπτικές και χωρίς οι ομιλητές να μακρηγορούν και οι παρευρισκόμενοι να…χασμουριόνται ακούγοντας κάποιους να εξιστορούν την «ιστορία της ζωής τους». Η προσέλευση όλων ακριβώς στην ώρα που έπρεπε και χωρίς να υπάρχουν «ακαδημαϊκά τέταρτα». Το στεφάνι ένα και μοναδικό, του Προέδρου, να εκπροσωπεί όλους και όχι να μαζεύονται κιλά από δαφνόφυλλα, μόνο και μόνο για να ακουστεί το όνομα του τάδε ή του δείνα.
Έτσι οι εκδηλώσεις ήταν και πιο ξεκούραστες (τουλάχιστον για τους θεατές) και πιο ενδιαφέρουσες και πιο ουσιαστικές και «ζουμερές»
Προτείνω λοιπόν όλοι όσοι διοργανώνουν εκδηλώσεις, από την Νομαρχία μέχρι και τους Δήμους να κρατήσουν ένα αντίγραφο από το πρόγραμμα το οποίο εστάλη από την Προεδρία της Δημοκρατίας και να το «αντιγράφουν» για τις δικές τους εκδηλώσεις.
Η αρχή μπορεί και επιβάλλεται να γίνει από τον επόμενο εορτασμό της επετείου από την Μάχη της Κρήτης, όπου η κατάσταση τόσο με τις ομιλίες, όσο και με τα δαφνόφυλλα έχει πλέον παραγίνει.
Βέβαια δεν έλειψαν τα παρατράγουδα και σε αυτό το διήμερο, αλλά το αυστηρά προκαθορισμένο πρωτόκολλο τα περιόρισε δραστικά. Για παράδειγμα εντοπίσαμε στο αεροδρόμιο και κατά την άφιξη του Προέδρου της Δημοκρατίας, καθυστερημένο βουλευτή ο οποίος με μιαν αριστοτεχνική ντρίπλα άφησε τον Περιφερειάρχη με το χέρι στον αέρα και πρόλαβε αυτός να χαιρετίσει πρώτος τον πρόεδρο.
Επίσης στα γεύματα που παρατέθηκαν προς τιμήν του Κάρολου Παπούλια, στην «προεδρική ροτόντα» ενώ χωρούσαν οκτώ καθισμένοι, αναγκαστικά μπήκαν 12 καρέκλες και ισάριθμα σερβίτσια καθώς ήταν περισσότεροι απ όσους προέβλεπε το πρωτόκολλο για ομοτράπεζους του Προέδρου.
Πάντως πρέπει να επισημάνω και την ευγενικά αυστηρή συμπεριφορά της προσωπικής φρουράς, ή αν θέλετε των ανθρώπων του Προέδρου, οι οποίοι μπορεί να μην άφηναν τελείως «αλιμπερτούς» τους εκπροσώπους των Μέσων Ενημέρωσης, αλλά ταυτόχρονα ήταν ευγενικοί και συννενοήσιμοι.
Πολλά και ενδιαφέροντα θα μπορούσε να καταγράψει ο φωτογραφικός φακός στο διήμερο των εκδηλώσεων. Προτίμησα να σας παρουσιάσω ορισμένα ενδιαφέροντα «ντουέτα» και τρίο» που σχηματίστηκαν στο Μεγάλο Αρσενάλι, ενώ όλοι περίμεναν την άφιξη του Προέδρου της Δημοκρατίας για να ανακηρυχθεί επίτιμος Δημότης Χανίων. Ξεκινούμε με τα «τρίο»
Ποιος μπορεί να φανταστεί τι να λέει στον Στέλιο Νικηφοράκη, με τέτοια έμφαση ο Μανώλης Σκουλάκης ; Θα μπορούσα να σκεφτώ πως με αφορμή το ότι η χθεσινή ημέρα ήταν αφιερωμένη στο Aids, του εξηγεί τις απόψεις του για την πρόληψη. Όμως αν κρίνω και από το αφυψηλού ενδιαφέρον του Σεραφείμ Τσόκα, μάλλον τείνω να πιστέψω πως προσπαθεί να τον πείσει για το ποιος πρέπει να είναι ο νέος διοικητής του νοσοκομείου.
Σε ένα άλλο τρίο, αυτοδιοικητικό, με χαμόγελα αντιμετωπίζουν οι Γιώργος Τσαπάκος και Μανώλης Κεμεσίδης τα όσα τους λέει ο Μιχάλης Κυνηγός. Ποιος ξέρει, ίσως να τους λέει πως κάποια μέρα θα πληρώσουν τα αντισταθμιστικά τέλη στον Δήμο Ακρωτηρίου για την διαχείριση των απορριμμάτων.
Και περνάμε στα ντουέτα, αρχής γενομένης με μια παλιά καραβάνα της πολιτικής, τον Σήφη Βαλυράκη, να εξηγεί στον Μάρκο τον Βεκρή, προφανώς, το πώς θα εκπορθήσει το κάστρο του Δήμου Χανίων.
Κλείνουμε με ένα ντουέτο που φαντάζει παράταιρο αλλά έχει το δικό του ενδιαφέρον. Είναι ξεκάθαρο πως ο διοικητής του Πεδίου Βολής Κρήτης , εξηγεί τον Ευτύχη Δαμιανάκη την τεχνική των βολών με τις οποίες θα μπορέσει να κατακτήσει το κάστρο της Βουλής για να ανακτήσει την έδρα.
Καλό σου ταξίδι Στέφανε Χλωράκη. Και να ξέρεις, πως μπορεί να έφυγες νωρίς, αλλά ο σπόρος που έσπειρες όλα αυτά τα χρόνια, με την συνέπεια, το χαμόγελο, τον διάλογο, την αγωνιστικότητα και την αγάπη για την Αριστερά και τα Χανιά, έχει ριζώσει, φυτρώνει και βγάζει καρπούς.
Με δύο επισκέψεις , οι οποίες έχουν έντονα συμβολικό χαρακτήρα θα ξεκινήσει την διήμερη επίσκεψή του στα Χανιά και με αφορμή την 95η επέτειο από την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κάρολος Παπούλιας. Η πρώτη αφορά στην κατάθεση στεφάνου στην προτομή του Τιμολέοντος Βάσσου που βρίσκεται στο Κολυμπάρι. Ποιος όμως ήταν ο τιμώμενος ;
OΤιμολέων Βάσσος ήταν στρατιωτικός και υπασπιστής του Γεωργίου Α’. Στις 29 Ιανουαρίου 1897 εστάλη στα Χανιά επικεφαλής στρατού με σκοπό την παροχή κάθε βοήθειας και προστασίας του ελληνικού στοιχείου που δεχόταν άγριες επιθέσεις και καταστροφές από τους Οθωμανούς. Όταν όμως έφθασε την 1η Φεβρουαρίου, η Κρήτη είχε τεθεί υπό την «προστασία» των Μ. Δυνάμεων οι οποίες και είχαν αποβιβάσει στρατιωτικές μονάδες. Έτσι μετά την αποβίβασή του στο Κολυμπάρι, την ανασυγκρότηση και την στρατιωτική ανάπτυξη άρχισε από την επομένη τις στρατιωτικές επιχειρήσεις καταλαμβάνοντας την Μονή Γωνιάς απ΄ όπου και εξέδωσε προκήρυξη "εν ονόματι του Βασιλέως των Ελλήνων" προς τον Κρητικό λαό περί της κατάληψης της Κρήτης από τον ελληνικό στρατό. Κινούμενος όμως προς Χανιά οι Μ. Δυνάμεις διέταξαν την καθήλωση του και την αποχή από κάθε πολεμική ενέργεια. Παρά ταύτα ακολούθησαν δύο μάχες, η μάχη των Βουκολιών και η μάχη των Λιβαδιών.
Και ερχόμαστε στον 2ο σταθμό της επίσκεψης του Προέδρου της Δημοκρατίας στον Πύργο των Βουκολιών όπου στις 6 Φεβρουαρίου 1897 το στρατιωτικό απόσπασμα του Τιμολέοντα Βάσσου με σώματα Κρητών, μετά από μια ολοήμερη μάχη κατάφεραν να κυριεύσουν το Τουρκικό οχυρό των Βουκολιών. Πρόκειται ουσιαστικά για την πρώτη μάχη του Ελληνικού στρατού με στόχο την απελευθέρωση της Κρήτης από την Τουρκική κατοχή και στην διάρκεια της οποίας σκοτώθηκαν 15 και τραυματίστηκαν 37 μέλη του αποσπάσματος του Τιμολέοντα Βάσσου.
Μεταξύ των 37 τραυματιών συμπεριλαμβάνεται και ένας υπολοχαγός το όνομα του οποίου ήταν Ναπολέων Παπούλιας. Ναι, πολύ σωστά καταλάβατε. Πρόκειται για τον παππού του Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια και επομένως η παρουσία του σε αυτές τις εκδηλώσεις το πρωί της Κυριακής, σίγουρα δεν έχει τυπικό, αλλά ουσιαστικό ,συμβολικό και προσωπικό χαρακτήρα.
Εκείνο βέβαια που δεν πρέπει να ξεχνάμε όλοι μας, είναι το πώς γιορταζόταν η επέτειος αυτή πριν από μερικά χρόνια. Δεν ήταν τίποτε άλλο από μια τυπική γιορτή η οποία , κατ’ ουσίαν, εορταζόταν μόνο στα Χανιά έστω και με ελάχιστη συμμετοχή πολιτών και φορέων, ενώ στην υπόλοιπη Κρήτη δεν συνέβαινε το παραμικρό.
Όμως η κατάσταση άλλαξε άρδην με την ίδρυση του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών “Ελ.Βενιζέλος”, το οποίο ,εκτός των άλλων, με την δράση του κατέδειξε την σημασία της επετείου και αναβάθμισε τις εκδηλώσεις, αλλά και την παρουσία εκπροσώπων της πολιτείας σε αυτές.
